Vrijdag 2 en zaterdag 3 oktober

Maanden geleden werd Guy Devriendt, hoofdcoach van WUSV Team Belgium 2026 en toevallig ook mijn echtgenoot, aangeduid om deze ploeg te begeleiden. Toen mij gevraagd werd om de rol van assistent-coach op te nemen, heb ik eerlijk gezegd even getwijfeld. Voorzitter zijn van de vereniging is één ding, maar dat maakt je nog geen IGP-specialist.

Toch besefte ik al snel dat een team begeleiden veel meer is dan technische kennis alleen. Organiseren, ondersteunen, mensen samenbrengen en zorgen dat alles achter de schermen vlot verloopt… dat is uiteindelijk ook wat ik als voorzitter dagelijks doe. En zo stapte ik mee in dit mooie avontuur.

Na een geslaagde ploegvoorstelling en maanden van informatie-uitwisseling via onze WhatsAppgroep was het eindelijk zover: vertrek richting Slovenië. En alsof de weergoden ons succes wilden wensen, zagen de weersvoorspellingen er fantastisch uit. Een weekje nazomerzon? Daar zeg ik geen nee tegen. Onze reis startte met een vlucht naar Venetië. Gondels stonden niet op het programma, maar eerst moesten we er nog geraken. Door een technische problemen liep de vlucht ruim anderhalf uur vertraging op. Gelukkig konden we uiteindelijk toch opstijgen en veilig landen in Italië. Na het ophalen van de huurwagen begonnen we aan de rit naar ons hotel. Dat lag dit jaar niet in Slovenië, maar net over de grens in Italië, midden in een prachtige wijnstreek. En alsof dat nog niet genoeg was, bleek ons hotel ook een echt wijndomein te zijn.

De prijzen deden ons even knipperen met de ogen: een glas wijn aan twee euro en een fles aan twaalf euro. Daar kunnen we in België alleen maar van dromen. Bij aankomst werden we hartelijk verwelkomd door Valentina, de eigenares van het domein. Met haar spontane Italiaanse warmte voelde het meteen alsof we thuis kwamen. Toen bleek dat ze verschillende vrienden had in Geel, zag ik mijn kans schoon en nodigde ik haar meteen uit voor WUSV 2028.
Alsof dat nog niet genoeg was, regelde ze spontaan speurvelden én een trainingsveld voor onze ploeg. We maakten een wandeling door de wijngaarden, genoten van het prachtige uitzicht en proefden een eerste glas lokale wijn.
Onthoud alvast één woord: Friulano. Je zal het namelijk nog vaak tegenkomen in deze blog.

Later die dag arriveerden onze eerste deelnemers: Rudy en zijn schoonbroer Peter. Ook zij waren meteen onder de indruk van het domein.
Rudy liet er geen gras over groeien en trok meteen de velden in met Vero. Na een reis van meer dan dertien uur werkte ze dat spoor uit alsof het niks was.
’s Avonds besloten we het restaurant van het hotel uit te proberen. Authentieke Italiaanse keuken voor vijftien euro per hoofdschotel. Er was echter één klein detail: geen cola. Wel water, huisgemaakt appelsap en… wijn. De keuze was dus snel gemaakt: Friulano.

Na een avond vol lekker eten, gezellige gesprekken en de eerste sterke verhalen van de week kroop iedereen moe maar tevreden onder de wol.

Zaterdag werden we gewekt door een staalblauwe hemel en een stralende zon. Valentina stond ons alweer op te wachten met een brede glimlach en een typisch Italiaans ontbijt. Wie aan een stevig ontbijt denkt met spek en eieren, kent de Italianen nog niet goed. Hier bestond het ontbijt vooral uit taart. Veel taart. Rudy trok opnieuw de velden in met Vero, terwijl Peter en Guy hem vergezelden. Zelf genoot ik even van een rustig momentje in de zon. Lang duurde die rust niet. Want toen arriveerde Tom. En als Tom er is, zal je het geweten hebben. Hij praat honderduit en voor we het goed en wel beseften, zaten we alweer samen op het terras.
Met een aperitief. En ja hoor… Friulano.

Rond de middag besloten we zowel het oefenstadion als het officiële stadion te gaan verkennen. De rit alleen al was de moeite waard. We reden door een adembenemend landschap met wijngaarden zover het oog reikte.
Peter wilde zowat aan elk wijndomein stoppen. Ik bleef hem er vriendelijk aan herinneren dat we eigenlijk voor de honden gekomen waren 😊

In het oefenstadion was nog niet veel activiteit, maar omdat daar de volgende dag de dierenartscontrole zou plaatsvinden, wilden we de locatie toch al eens bekijken.
Daarna reden we door naar het officiële stadion. Omdat Tom vorig jaar ook aanwezig was, ontpopte hij zich meteen tot onze persoonlijke gids. Waar parkeren, waar aanmelden, welke route volgen… hij kende het allemaal. Zelfs tijdens een bezoekje aan de plaatselijke shopping wist hij nog verhalen boven te halen. Voor Guy eindigde dat avontuur zelfs met een nieuw paar schoenen.
Ondertussen genoten we volop van het mooie weer, de ontspannen sfeer en het gevoel dat het avontuur nu echt begonnen was.
Tijdens onze uitstappen kregen we bericht dat ook Anouck en Bilal veilig waren aangekomen. Toen we terugkeerden naar het domein, stelden we tevreden vast dat ook zij ondertussen kennis hadden gemaakt met de lokale specialiteit. Jawel. Ook met Friulano.

Het enige wat nog ontbrak, was Ronny. Maar ook hij draaide niet veel later het domein op. Daarmee was de ploeg eindelijk compleet. Onmiddellijk werd de Friulano geproefd én goed bevonden en na een frisse douche schoof iedereen aan voor het officiële ploegetentje. Het werd een gezellige avond vol verhalen, verwachtingen en de nodige dosis enthousiasme voor wat ons de komende dagen te wachten stond. Maar de combinatie van zon, lekkere wijn en lange ritten begon stilaan zijn tol te eisen. Naarmate de avond vorderde, werden de gesprekken wat rustiger en zagen we hier en daar al een paar vermoeide oogjes verschijnen. Nog vóór 22 uur had iedereen gekozen voor een welverdiende nachtrust. En zo is de WK-week écht begonnen. 🇧🇪🐕🍷☀️