Woensdag 6 oktober – Dag één van de competitie.

Al vroeg uit de veren, want Bilal draait om 7.50 uur appel. Meteen merk je dat de sfeer verandert. De gezonde spanning neemt het over en iedereen schakelt een versnelling hoger. Wanneer ik om 7 uur over de Sloveense autosnelweg naar mijn 82-jarige mama in België bel, kan ze moeilijk vatten dat ik al in de wagen zit. Maar dat is hondensport. Een mens staat er zelfs niet meer bij stil.

Aangekomen in het stadion is het nog relatief rustig. Het is tenslotte dag één en voor velen gewoon een werkdag. Al horen we wel dat er al heel wat Belgen onderweg zijn. Guy neemt de coaching van Bilal voor zijn rekening en die laat meteen een mooie oefening zien. Rinus beloont hem met 84 punten en daar is niet alleen Bilal, maar het hele Belgische team oprecht blij mee.

Na de appeloefening van Bilal vertrekt Guy meteen richting speurvelden om Rudy te begeleiden tijdens zijn speuroefening. Niet veel later komen ook daar de eerste berichten binnen: Rudy behaalt maar liefst 93 punten. Wat een geweldige start voor Team Belgium. De glimlachen worden alleen maar groter en het vertrouwen krijgt meteen een extra boost.

Na Bilal is het tijd om wat rond te wandelen in het stadion en heel wat internationale hondensportvrienden terug te zien. Het blijft één van de leukste aspecten van dergelijke kampioenschappen.

Tot het moment aanbreekt waarop ik me zelf moet klaarmaken voor mijn eerste officiële coachingopdracht: Anouck en haar appel. Gelukkig had ik vooraf wat tips gekregen over hoe je een deelnemer het best benadert op zo’n moment. Dat lijkt te helpen. Ik mag Anouck zelfs een steunknuffel geven en dat doet deugd. Daarna stapt ze het terrein op en werkt ook zij een mooie oefening af, goed voor 82 punten van Rinus.

Wanneer Ronny vertrekt om zijn hond op te halen, geniet ik nog even van het zonnetje in het stadion. Tot de telefoon gaat: platte band.

Meteen wordt duidelijk hoe belangrijk een coach én een team zijn. Na wat overleg mag Ronny een uur later pakwerk draaien dan oorspronkelijk gepland. En zoals een echte kampioen blijft hij opvallend rustig onder de omstandigheden. Meer nog: hij zet een geweldige pakwerkoefening neer en wordt daarvoor beloond met een knappe 91 punten.

Na het pakwerk houden we het rustig. We gaan nog iets eten in de buurt van het hotel, maar iedereen is duidelijk moe. Het wordt dan ook een vroeg nachtje. Guy en ik bespreken nog even de planning voor de volgende dag. We beslissen dat ik mee ga naar het speuren. Gelukkig had ik eerder die dag mijn allereerste paar speurlaarzen gekocht. Die nacht droom ik dan ook van Sloveense velden, al slaap ik uiteindelijk als een roos.

Donderdagochtend 7 oktober

Ik rij met Anouck mee naar het speurveld, maar ondertussen volgen we op de voet de appeloefening van Tom in het stadion. Ook hij laat een mooie oefening zien en wordt door Rinus met 83 punten beloond.

De regen valt ondertussen met bakken uit de hemel. Hoe verder we de bergen inrijden, hoe erger het wordt. Het blijft stil in de wagen. Zo leer ik dat een deelnemer de wedstrijd vaak al in zijn/haar hoofd aan het spelen is, lang voor hij/zij daadwerkelijk aan de beurt komt. Gelukkig beslist ook Ronny om mee te gaan naar het speuren van Anouck. Ik merk dat ze daar oprecht blij mee is. Terecht natuurlijk. Helaas loopt het voor Anouck niet zoals gehoopt. Ze krijgt een DQ en haar competitie zit erop. Het verdriet is groot en als coach besef je op zo’n moment dat je eigenlijk maar één taak hebt: er zijn. Niet meer. Niet minder.

Even later is het de beurt aan Bilal. Gelukkig blijft het droog en hij werkt een sterke speuroefening af die beloond wordt met maar liefst 92 punten.

Wanneer we terugrijden naar het stadion, breekt de zon opnieuw door. We kunnen nog genieten van enkele mooie oefeningen, maar ook daar zien we hoe dicht vreugde en verdriet soms bij elkaar liggen in deze sport.

8 oktober 2026 is bovendien een bijzondere dag, want Ronny wordt 70 jaar. Dat kunnen we natuurlijk niet zomaar laten passeren. Die avond wordt er dan ook gefeest. Want ook dát is hondensport: samen strijden, elkaar steunen, samen teleurstellingen verwerken, maar vooral ook samen genieten.

Morgen moeten Rudy, Tom en Ronny opnieuw aan de bak.

Maar dat is voor morgen. 🇧🇪🐾🍀