Vrijdag 9 oktober

Het is bijna onvoorstelbaar dat we ondertussen al een week geleden in Venetië zijn geland. De dagen vliegen hier voorbij in zo’n tempo dat je soms moet nadenken om te weten welke dag het eigenlijk is. En toch gebeurt er iets bijzonders op zo’n wereldkampioenschap: je hoofd raakt leeg. Had iemand mij vooraf verteld dat een WK de ideale manier zou zijn om even afstand te nemen van het werk, ik had hem waarschijnlijk uitgelachen. Maar het is echt zo.
Hier draait alles rond de ploeg, hun prestaties, hun welzijn, hun noden… en natuurlijk ook rond de lokale specialiteiten. Friulano staat ondertussen zonder enige twijfel bovenaan dat lijstje. 😊

Vrijdag begint iets rustiger dan de voorbije dagen. Rudy moet pas om 11u55 het appelterrein op, waardoor niemand in alle vroegte uit de veren hoeft. Toch hangt er wat spanning in de lucht. Via Rinus word ik namelijk uitgenodigd voor een gesprek met de hoofdkeurmeester. Dat klinkt meteen een stuk indrukwekkender dan het uiteindelijk blijkt te zijn. De man wilde gewoon kennismaken en even terugblikken op de voorbije competitie.
Wanneer we richting stadion vertrekken, ziet de lucht er opnieuw dreigend grijs uit. Gelukkig besluiten de weergoden ons nog even gunstig gezind te zijn. Zodra we aankomen, breekt de zon door en verandert de tribune al snel in een bijzonder warme plek.

Voor Rudy lijkt dat alleen maar inspirerend te werken. Hij komt het terrein op en zet een mooie appeloefening neer. Het Belgische team kijkt trots toe en die inspanningen worden beloond met een mooie score van 86 punten.
Veel tijd om na te genieten is er niet, want het volgende hoofdstuk van de dag wacht al: de verplaatsing naar de speurvelden. Ronny moet om 14u24 aantreden. Guy blijft ondertussen in het stadion voor het pakwerk van Tom later op de middag.
Onderweg naar de speurvelden slaat het weer helemaal om. De regen valt met bakken uit de hemel en naarmate we dieper de bergen inrijden, lijkt het alleen maar erger te worden. Op het meetingpoint meld ik Ronny aan en begint het wachten tot we verder mogen naar het eigenlijke terrein. Nog hoger de bergen in. Nog meer regen.

Wanneer we eindelijk mogen parkeren, denk ik opgelucht dat we er zijn. Die opluchting blijkt van korte duur wanneer duidelijk wordt dat er nog een stevige wandeling volgt richting het speurveld. Maar eerlijk? Als je dan toch door de regen moet stappen, kan je dat maar beter doen tussen zulke prachtige natuur. Zelfs onder een grijze hemel blijven de bergen indrukwekkend mooi.

Ronny heeft het eerste lot getrokken en mag als eerste starten. Van bij het begin werkt de hond geconcentreerd en intens op het lange spoor. Het is prachtig om te zien hoe combinatie en hond één geheel vormen. De keurmeester waardeert het werk en beloont de prestatie met 90 punten.

Tegen alle verwachtingen in halen we het nog net op tijd terug naar het stadion voor het pakwerk van Tom. Ook hij zet een sterke oefening neer en verlaat het terrein met een mooie 92 punten.
Met de prestaties van Rudy, Ronny en Tom kunnen we alleen maar tevreden terugblikken op deze wedstrijddag. De ontlading is voelbaar. Het zijn momenten als deze die alle inspanningen, de lange voorbereidingen en de vele trainingsuren meer dan waard maken.

Na afloop staat er nog een heel ander belangrijk punt op de planning: de kapper. Een dag in de regen kan dan wel charme hebben, maar voor het galadiner is een iets presentabeler uiterlijk toch geen overbodige luxe.
Als VVDH vinden we het belangrijk om ook naast het terrein zichtbaar aanwezig te zijn. Het jaarlijkse galadiner is daarvoor de ideale gelegenheid. Zoals elk jaar wordt het een warme, gezellige avond gevuld met lekker eten, een goed glas wijn, fijne gesprekken en het weerzien van vele internationale vrienden uit de hondensport. Maar al te laat maken we het niet. De volgende wedstrijddag wacht alweer om de hoek en de wekker zal ook morgen geen rekening houden met vermoeide benen.