Zaterdag 10 oktober

Zaterdagochtend begint opnieuw onder een helderblauwe hemel en een stralende zon. Het is alsof Slovenië ons nog één keer op zijn mooist wil laten genieten. Tegelijk hangt er een ander gevoel in de lucht: stilaan begint iedereen naar huis te verlangen, ook al weten we dat ons in België eerder regen dan zonneschijn wacht. Voor Tom is het al vroeg dag. Hij trekt naar het speurveld voor zijn laatste discipline van dit wereldkampioenschap. De rest van de ploeg profiteert van een rustigere ochtend. Sommigen trainen nog wat, anderen genieten van een extra uurtje slaap. In mijn geval vooral dat laatste. En natuurlijk ook de valiezen maken. Al blijft dat een mysterie: hoe komt het toch dat je altijd meer mee naar huis lijkt te nemen dan waarmee je bent vertrokken?

Tijdens het late ontbijt komt het nieuws waar we op zitten te wachten: Tom behaalt 91 punten in het speuren. Daarmee sluit hij zijn WK af met een mooie totaalscore van 266 punten. Een resultaat waar hij met recht en reden trots op mag zijn.
Na een rustige voormiddag trekken we richting stadion. Meteen valt op dat het er een stuk drukker is dan de voorbije dagen. Ik zoek een plekje tussen de Belgische supporters en nestel me voor een lange namiddag hondensport. We wachten op Bilal, die om 13.20 uur het pakwerk moet afwerken. Maar voor het zover is, krijgen we eerst nog eens een inmiddels bekende soundtrack van dit WK voorgeschoteld: Viva Hollandia. De Nederlandse supporters maken zonder twijfel indruk met hun vlaggen, enthousiasme en muziek. Maar na een week lang dezelfde melodie begin ik toch stilaan een lichte overdosis te krijgen.

Even later verschijnt Bilal samen met Zico in het stadion. Het duo laat mooi werk zien en wordt daarvoor beloond met een knappe score van 90 punten. Daarmee brengt ook Bilal zijn eindtotaal op 266 punten en sluit hij, net als Tom, zijn wereldkampioenschap af met een bijzonder mooie score. Opnieuw een prestatie waar de Belgische ploeg trots op mag zijn.

De rest van de namiddag verloopt ontspannen. We wandelen langs de kraampjes, drinken hier en daar een biertje en zoeken nog wat vrienden op die we tijdens deze week hebben leren kennen of teruggezien. Het zijn vaak die kleine momenten tussen de wedstrijden door die een kampioenschap extra bijzonder maken. Tegen de avond zoeken we eerst nog even verkoeling in het hotel, want er staat iets moois op het programma. Met de volledige Belgische ploeg trekken we naar een restaurant boven op een berg. Het eten is heerlijk, maar het uitzicht steelt moeiteloos de show. Terwijl de zon langzaam zakt, kijken we uit over de omgeving en beseffen we hoe bijzonder deze week eigenlijk geweest is.
Natuurlijk kan een groepsfoto niet ontbreken. Het wordt een warme, spontane foto die perfect samenvat waar dit WK voor ons om draaide: hondensport, spanning en prestaties, maar vooral ook vriendschap, verbondenheid en samen genieten van een gedeelde passie.

Na het etentje kruipt iedereen uiteindelijk moe maar tevreden onder de wol. Want zondag wordt opnieuw een vroege dag. Ronny draait nog appel en Rudy moet nog pakwerk afwerken. Daarnaast wacht ook de sluitingsceremonie.
En dan besef je plots hoe snel het allemaal gegaan is. Een week waar maanden naartoe werd geleefd, is bijna voorbij. Mijn god, wat is die voorbij gevlogen.