Zondag 11 oktober

Ook onze laatste dag begint onder een stralende zon. We denken allemaal hetzelfde: laat ons daar nog snel van genieten voor de regen die ons in België weer opwacht.
Iedereen is vroeg uit de veren. We willen op tijd uitchecken, zeker nog die doos Friulano kopen om mee naar huis te nemen, maar vooral: vandaag komen onze laatste twee deelnemers in actie.

Het startuur van Ronny wordt met een uur uitgesteld, maar we zijn allemaal ruim op tijd op post om zijn appel te zien. Ronny draait een mooie oefening en wordt door Rinus beloond met 75 punten. Kort daarna is het de beurt aan Rudy voor het pakwerk. Ook hij gaat er vol voor en behaalt een mooie 89 punten. Daarmee eindigt Rudy als beste Belgische deelnemer van het kampioenschap.

Jammer genoeg is er ook minder fijn nieuws. Anouck is vannacht doodziek geworden en ondanks al haar goeie wil beslissen we als coaches dat ze naar huis vertrekt. Daardoor mist ze de sluitingsceremonie, maar gezondheid gaat voor. Altijd.

Rond de middag wordt duidelijk hoe het podium eruit zal zien, maar wat mij vooral interesseert, is het geweldige resultaat van ons team: drie plaatsen in de top 25 op 136 deelnemers en een zesde plaats in het landenklassement op 37 landen.
Met een kleine voetnoot die toch voor wat extra tevredenheid zorgt: we eindigen vóór Nederland. Nu hen ook nog op de Interland in de pan hakken. 😉 Na een broodje en een welverdiend biertje is het tijd voor een spectaculaire demonstratie van de politiehonden. De Duitse herders tonen indrukwekkend werk en het hele stadion kijkt geboeid toe. Maar eerlijk? Eigenlijk wil iedereen ondertussen gewoon naar huis.

Gelukkig verloopt de sluitingsceremonie vlot. De gebruikelijke speeches en dankwoorden passeren de revue, gevolgd door een laatste groepsfoto, heel wat knuffels en afscheidsgroeten. Daarna kan iedereen aan de lange reis huiswaarts beginnen.
Wanneer ik deze laatste blog schrijf, zit ik in onze hotelkamer op de luchthaven van Venetië. Hier begon tien dagen geleden ons avontuur en hier sluiten we het ook af. Morgenochtend om 7 uur hangen we alweer in de lucht richting België.
Je kan aan een buitenstaander onmogelijk uitleggen dat je naar Venetië vliegt en niet één gondel ziet. Maar nog moeilijker is uitleggen wat zo’n week met je doet. Tien dagen lang draaide alles om natuur, vriendschap, sport, teamwork, spanning, ontlading, successen, teleurstellingen en vooral heel veel warmte.

Mijn laatste woorden zijn dankwoorden:
• Dankjewel aan het team en de entourage voor een geweldige week.
• Dankjewel aan onze sponsors Eurojoe en Winner Plus voor hun niet-aflatende steun.
• Dankjewel aan mijn collega’s van het hoofdbestuur voor hun steun vanop het thuisfront.
• Dankjewel aan Veronique en Elise voor de communicatie-updates gedurende de week.
• Dankjewel aan mijn mede-coach Guy. Als koppel een week als deze overleven is soms een uitdaging, maar we hebben het gedaan. ❤️

Tot slot nog één woord dat eigenlijk alles samenvat: Trots
Trots op ons team, trots op onze honden, trots op wat we als kleine delegatie hebben neergezet en trots op de vriendschappen die deze week alleen maar sterker zijn geworden.
Tot de volgende.
Chantal